KRUIS OP HET KERKPLEIN

Binnen of buiten? Of: binnenstebuiten?

PRECIES OP DE RAND • Het kruis op het kerkplein van de Oude Kerk in de Dorpsstraat is deze zomer getransformeerd tot een plek om even stil te staan. Aan de voet van het kruis liggen stenen, die je kunt beschrijven of waarop je een tekening kunt maken. Er hangt ook een rugzak, waar je stenen in kunt doen. Symbolisch: je mag je lasten achterlaten bij het kruis.

In de laatste augustusweek stonden we een poosje stil en bekeken de teksten en tekeningen die op de stenen geschreven zijn. Ontroerend vaak, open, eerlijk, kwetsbaar. Soms ook getuigend en hoopvol. Het zette aan het denken over de betekenis van dat kruis, precies op de rand van het kerkplein.
Kennelijk is het een symbool dat mensen telkens weer aantrekt. Dat bleek ook al bij eerdere acties rondom dit kruis op het kerkplein van de taakgroep Kerk naar Buiten. Er is behoefte aan ruimte om even tot bezinning te komen. Er is ook behoefte aan een teken van hoop in deze vaak chaotische wereld. Er is behoefte aan een plek waar je je lasten kunt brengen. En achterlaten!

Hint en vingerwijzing
Niet toevallig staat het kruis aan de rand. Dat heeft een reden: om de aandacht te trekken. Of is het meer dan alleen iets praktisch? Je zou het kruis kunnen zien als een stille uitnodiging: ‘Kom verder, kom naar binnen!’ Een vingerwijzing dus naar de kerk als een plek waar je meer kunt ontdekken over de betekenis van dat kruis en van de Man die eraan hing …
Het zou ook anders kunnen zijn. Zou het kruis ook een hint betekenen voor de mensen, de gemeenteleden die gewend zijn naar binnen te gaan, maar ook weer naar buiten komen? Een stille hint: ‘Dit goede nieuws, over dat kruis en de Man die eraan hing, moet je of mag je niet voor jezelf houden’? Een oproep dus om daarmee aan de slag te gaan. Omdat het niet gaat om een hobby van een paar enthousiaste mensen in een werkgroep.


Allemaal een plek nodig
Of zou je het nog anders kunnen zien? Is er eigenlijk wel zo’n harde grens tussen ‘binnen’ en ‘buiten’? Is juist het kruis niet het teken dat wij allemaal leven van dezelfde genade? Dat wij allemaal een plek nodig hebben waar we onze lasten neer mogen leggen? De dingen die ons overkomen, de dingen die we deden … De goede dingen, maar ook de dingen die ‘mis’ waren (wat we in de kerk ‘zonden’ noemen). Lang is er wel zo gedacht in de kerk: er is binnen en er is buiten.

Maar wie het Evangelie leest, ziet dat Jezus voortdurend die grenzen doorbreekt. Hij is niet alleen in Judea, maar ook in Galilea te vinden. Zelfs in Samaria en Dekapolis. En – om nog iets te noemen – is het toevallig dat het kruis buiten Jeruzalem te vinden is (lees bijvoorbeeld in de Hebreeënbrief, hoofdstuk 13 vers 12)? Of is dat een signaal dat we niet te snel moeten denken in termen van binnen en buiten?

Dat kruis op het kerkplein her­innert aan Hem die zichzelf binnenstebuiten keerde. Die Zijn hart openlegde in die daad van volkomen opoffering aan het kruis. Iets dat Hij deed voor mensen die ‘buiten’ waren. De apostel Paulus zegt het zo:


Het kruis als de plek waar binnen en buiten samen komen.

ds. Arjen Terlouw en Marieke van der Giessen
OUDE KERK GEMEENTE