DE DINGEN ÁNDERS DOEN

De reis naar buiten is de reis naar binnen

INTERVIEW • ‘Missionair werk is niet iets wat je erbij doet. Het is je kern, je essentie. Het is een dimensie van het kerk-zijn die er altijd is.’ Ds. Els en Jan van der Wolf-Kox van de protestantse wijkgemeente Zoetermeer-Zuid, die samenkomt in De Regenboog, geven hun visie op ‘de kerk binnenstebuiten’ en verwoorden waardoor zij zelf geraakt zijn.

‘Bij missionair denk je al gauw aan allerlei activiteiten die je organiseert vanuit de kerk naar buiten toe. Missionair is echter niet méér doen, maar de dingen ánders doen. In de vier jaar dat we hier nu als predikanten zijn, hebben we ontdekt hoe dit in Wijkgemeente Zuid werkt. Het blijkt dat het effectief, leuk en belangrijk is dat het delen van geloof eerst door de mensen individueel gebeurt. Onze eigen mensen zijn zelf ‘ambassadeur’ geworden van onze geloofsgemeenschap, zonder dat we dit expliciet gezegd hebben. Het gaat om relatie en nog eens relatie, dáárbinnen gebeurt het. Daar kan geen public relations tegenop.
Je moet natuurlijk tegelijk wel zorgen dat je zichtbaar bent. Bijvoorbeeld met stukjes in de krant over wat je doet. En ons kerkgebouw mag nog wel zichtbaarder worden in de wijk.’


Waar Gods Geest ritselt
‘De vraag bij missionair werk is niet hoe en wat we gaan doen, de fundamentele vraag is waarom we het doen. Wij zeggen daarop: omdat het Evangelie veel te mooi is om alleen binnen de kerk te delen.
Missionair werk is aanhaken daar waar Gods Geest ritselt. Van meet af aan ritselt het bij ons. Het raakt aan je diepste overtuiging. Het is iets wat je is overkomen, wat je aangereikt is. Jij bent aangeraakt.’
‘Het draait om Missio Dei, om de zending van God. God wendt zich toe naar deze wereld en het is fundamenteel dat wij meedoen in de missie van God. Je kunt eigenlijk niet anders. Bedenk wel hoe je je kerkdiensten en alle andere activiteiten zo kunt vormgeven, dat daar iets gebeurt wat waardevol is om door te geven. De reis naar buiten is (ook) de reis naar binnen. Dat is geen tegenstelling, want de zorg voor jezelf is tegelijkertijd ook de zorg voor anderen.

 

Geen onderonsje
‘Als je het hebt over ‘de kerk binnenstebuiten’, kijk dan voortdurend met de ogen van een buitenstaander. Wij hebben vaak geen idee wat mensen bezighoudt als ze iets komen zoeken. Bedenk dat een kerkdienst geen onderonsje is.
Vorig jaar hadden we in Zuid een ‘Kerkproeverij’, een welkomstdienst waarbij gemeenteleden iemand meebrachten die niet (meer) gewend was naar de kerk te gaan. De dienst werd gehouden zoals we normaal ook doen, maar wel ‘met een sprankeling’. De eerste indruk van een kerk kan dan wel positief zijn, maar bedenk ook wat daarna nodig is. Je wilt vooral dat mensen een plek vinden. Uit de tientallen nieuwe mensen van allerlei leeftijden die de laatste tijd de Regenboogdiensten bezochten, zijn zo’n vijfentwintig nieuwe leden voortgekomen.

Het Evangelie is duidelijk
‘Het is heel boeiend waar jongeren mee komen, bijvoorbeeld in de 5G (Gespreksgroep Goede Gesprekken over God en Geloof) die elke maand bij elkaar komt. Ze kijken soms TikTok-filmpjes die een heel ander beeld van de kerk geven. Wij zijn als Wijkgemeente Zuid wie we zijn: op communicatie gericht, toegankelijk, serieus én informeel. Mensen die een andere stijl zoeken blijven niet komen. Laat jongeren ook niet de eindeloze keuzevrijheid. Ze hebben behoefte aan richting, duidelijkheid en houvast. Sta ervoor en vertel: het Evangelie zit zo en zo in elkaar. Wil je er voor gaan? Benoem dan de feiten. Al wil het niet zeggen dat ze dat opvolgen ...’

Uniek
‘De toekomst van de kerk gaat vaak over lijfsbehoud, maar maak van nieuwkomers geen instrument voor jouw ‘doel’ om de kerk te redden. Missionair zijn gaat nu juist om het belang van deze nieuwe mensen en uiteindelijk het belang van het Evangelie. Dat het voor hen de moeite waard wordt en zin en richting geeft aan hun leven. Dit geldt continu voor de hele gemeente. Daar ben je nooit klaar mee.’
‘Het concept dat we nu hebben, het wezen van de kerk, blijft wel – dat heeft al toekomst in zich. Mensen die elkaar niet uitgekozen hebben, maar bij elkaar gebracht zijn om God te eren, het Woord te horen, te bidden, de gemeenschap te beleven. Zodat ze er in de week mee verder kunnen. In een kerk zit de vuilnisman naast een directeur, dat maakt de kerk uniek. De kerk, waar je je verhoudt met iets wat je helemaal niet kunt zien, maar wat je wel aanspreekt. Waar je aanvaard wordt, waar je ook tegengesproken wordt. Waar je nadenkt over: hoe zit dat voor mij?

Hoe de kerk er straks uit zal zien ... zal blijken. Blijf vooral de vraag stellen: Hoe zijn we nú kerk, hoe ben je kerk vandáág?

Irene de Geus-Haasbroek
KiZ-REDACTEUR