OECUMENISCHE AVONDGEBEDEN

‘Vreugde bij wat ik kan en mag bijdragen’

INTERVIEW • Met de vraag ‘Wat geef jij door?’ begonnen Hilbert van Essen en ondergetekende een gesprek naar aanleiding van het gelijknamige thema voor dit februarinummer van Kerk in Zoetermeer. Voordat we tot de kern van het antwoord kwamen, gaf Hilbert direct duidelijk aan wat zijn uitgangspunt is. Hij kwalificeert zichzelf als doener. ‘Ik heb ook een meditatieve kant, maar geloven is voor mij de mouwen opstropen en aan de slag gaan.’

Hilbert van Essen is voorzitter van de Taakgroep Vieren van de protestantse wijkgemeente Zoetermeer-Noord en lid van de werkgroep Oecumenisch Vieren. Daarin is hij actief bij onder meer de organisatie en realisering van de Week van Gebed voor de eenheid van christenen. Onder het thema ‘Eén van Geest’ werden eind januari een week lang elke avond in verschillende kerken in Zoetermeer oecumenische avond­gebeden gehouden. Hilbert verzorgde op dinsdagavond het Avondgebed in de Ichthuskerk.


Wat wil hij doorgeven? ‘Dat wij één van Geest willen zijn en de weg van de vrede willen bewandelen. Door in gebed te gaan proberen we daar vorm aan te geven. De Geest geeft ons de gave en ik denk daarbij aan Johannes 14, waar Jezus zegt: ‘Mijn vrede geef Ik u’.’
Hilbert is ervan overtuigd dat het goed is hiervoor te bidden in de oecumenische setting. ‘We realiseren ons te weinig dat we onder­deel zijn van een wereldwijde beweging en dat iedereen respect verdient.’ Een Avondgebed in een andere kerk bijwonen met andere gewoontes op een andere tijd, werkt volgens Hilbert motiverend. Zijn drive is gemeente­leden nieuwsgierig te maken, zodat zij bewust participeren en niet alleen consumeren. Ook hoopt hij mensen ‘van buiten’ over de drempel te krijgen.
Hij vindt het belangrijk dat we verder kijken dan we gewend zijn, over de eigen grenzen heen. ‘Als er dan achteraf een positief geluid klinkt, zoals bezoekers die een Taizé-lied zingend de kerk verlaten, dan geef je wat mee’, vertelt Hilbert enthousiast. Daarom vindt hij het fijn de oecumenische Avondgebeden te organiseren en er ook leiding aan te geven. Hij geeft op die manier door wat hij belangrijk vindt en hoopt veel mensen daarin te betrekken en aan te spreken.


Op de vraag of ‘doorgeven’ voor hem ook ‘voorleven’ is geeft hij een direct en duidelijk antwoord: ‘Ik doe het niet om een voorbeeld te zijn en ik heb niet het idee dat iemand anders het niet zou kunnen organiseren. Mijn drijfveer is de vreugde die ik ervaar bij wat ik kan en mag bijdragen aan het oecumenisch samenzijn.’

Ondertussen is Hilbert van Essen al weer druk bezig met de organisatie van de Vespers die in de Veertigdagentijd in zijn eigen Ichthuskerk gehouden worden. Een doener, die de mouwen opstroopt en aan de slag gaat.

• Hanneke Lam