Van de redactie
Weldadig
In Blokzijl was ik deze zomer. Een vroeger Zuiderzee-havenstadje en een kerk alle dagen open. Binnenlopen, rondkijken, in stilte zitten zonder ‘toe-zicht’. Al las ik later in de folder dat kostbare voorwerpen door de week wel weggeborgen zijn.
Een stadje waar de kerkklok elk half uur slaat en gebruiken van vroeger een nieuwe betekenis krijgen. Met in de smalste straat, de Kerkstraat, historische huisjes uit 1750. In eentje daarvan, met bijzondere gevel en schuin lopende wanden, verbleven we een aantal dagen. Er was een besloten binnenplaatsje, met planten en kruiden die geur en smaak gaven. Weldadig.
Vaste prik om negen uur ’s avonds luidt nog altijd de papklok, ten teken dat de poorten sloten, de sluizen dichtgingen en ieder veilig thuis de nachtrust inging. Zesenveertig slagen nu, vroeger vijf minuten.
Daarna was het stil. Ook de kerkklok zweeg. Weldadig.
’s Morgens om acht uur opnieuw dat aantal slagen, nu als wekklok. Een uitnodiging om de dag op te pakken en eropuit te gaan, met frisse moed, een open hart en onbevangen blik. Voor mezelf een parallel voor thuis zijn ín de kerk én op de drempel staan met wat je drijft: wat kan ik doen, wat mag ik uitdelen van wat ik heb ontvangen? Wie weet werkt ook dat: wel-dadig.
• Marieke (A.M.) van der Giessen-van Velzen
hoofd/eindredacteur
