Uitgave van de Protestantse Gemeente Zoetermeer

ZIEKENHUISPREDIKANT

Eerste hulp bij tranen




INTERVIEW Bijna elf maanden is Annelies Hommens-van de Steeg als predikant-geestelijk verzorger in dienst van het LangeLand Ziekenhuis, als zij op zondagmorgen 24 oktober in de Ichthuskerk ook wordt bevestigd en verbonden aan de Protestantse Gemeente Zoetermeer. Ze toont zich een bevlogen theoloog, die in haar werkruimte in het ziekenhuis enthousiast vertelt over wat haar bezighoudt.

Een geestelijk verzorger heeft een ‘zending’, die geworteld is in een bepaalde levensbeschouwing. Voor Annelies is dat het protestants-christelijk geloof, van waaruit zij haar werk in het ziekenhuis mag doen. De bevestiging daarbij als predikant met bijzondere opdracht is belangrijk: het draagt positief bij aan haar eigen geestelijk welzijn. Een begeleidingscommissie vanuit de Protestantse Gemeente Zoetermeer zal haar ook ondersteunen. ‘Ik hoor graag ergens bij, en op deze manier mag ik de kerk in het ziekenhuis vertegenwoordigen.’ 
 
‘Zonder vooroordeel,
zonder sturen, 
vooral luisteren’

Voordat zij als predikant-geestelijk verzorger in dienst trad van het LangeLand Ziekenhuis in Zoetermeer werkte zij in de ouderenzorg in Den Haag en liep zij stage in een ziekenhuis in Amsterdam. Echt aandacht schenken aan de ander was ook daar heel belangrijk. Dat geldt voor de geestelijke zorg in het ziekenhuis niet minder. Voor Annelies gaat het nog een stap verder. ‘Zorg voor de hele mens is uitgangspunt en basis voor mijn werk. Zonder vooroordeel, zonder sturen, 
vooral luisteren.’
 
Mens achter de klacht
In het LangeLand Ziekenhuis werken twee geestelijk verzorgers, een protestantse: Annelies dus, en een rooms-katholieke: Frank Kazenbroot. Samen bieden zij ‘eerste hulp bij tranen’, ieder met een eigen specialisatie. Voor Annelies zijn dat ethische vraagstukken, zoals: Wat is goede zorg? Wat is de rol van je waarden en die van je eigen motivatie? In de hectiek van alle dag kan die motivatie onder druk komen te staan. Met het gevaar dat de mens achter de klacht uit het oog wordt verloren. 
 
Tegengas geven
‘Zelf kom je ook wel voor de vraag: Wat is goed om te doen? Wat is mijn rol?’ Annelies is ‘geen barricadevrouw’, zeg ze, maar kan wel als het nodig is tegengas geven. Ze probeert op een tactische manier gehoor te krijgen en in een gesprek vooral open vragen te stellen. Dan kom je weer uit op de aandacht die mensen nodig hebben. ‘In het LangeLand Ziekenhuis kunnen veel mensen dat heel goed’, zegt zij, ‘het is fijn dat ik er nog iets extra’s aan toe kan voegen.’ 
Annelies is er als specialist op het gebied van deze onbevooroordeelde aandacht en het verpleegkundig personeel verwijst door wanneer er meer tijd nodig is voor iemands verhaal. De geestelijk verzorger weet hoe te praten en door te vragen, kijkt naar de mens in zijn totaliteit, heeft geen agenda en is daarmee dus een waardevolle aanvulling op de medische zorg. 

Vormen van inspiratie
Nu er sinds april dit jaar op zondag geen oecumenische vieringen in het ziekenhuis meer plaatsvinden, proberen de beide geestelijk verzorgers vormen van inspiratie naar de mensen toe te brengen. ‘Met Kerst bijvoorbeeld en met Pasen willen we een activiteit organiseren, zo mogelijk in samenwerking met gemeente en parochie.’ Door de Covid-periode is dit nog niet echt van de grond gekomen, maar de wens om nieuwe mogelijkheden te onderzoeken is aanwezig.
‘Eerste hulp bij tranen’, zoals Annelies haar werk noemt, blijkt na dit gesprek veel meer dan dat. Het is een veelomvattende, diverse en belangrijke taak, waar deze ziekenhuispredikant geïnspireerd en gemotiveerd haar schouders onder zet.

Hanneke Lam

Foto: Stilteruimte in het Langeland Ziekenhuis in Zoetermeer
Foto’s: Leonie Vreeswijk-Feith

Annelies Hommens-van de Steeg is predikant-geestelijk verzorger van protestants-christelijke huize in het LangeLand Ziekenhuis. Zij vormt samen met haar rooms-katholieke collega Frank Kazenbroot het team Geestelijke verzorging.  
Meer informatie W langeland.nl/specialismen/­geestelijke-verzorging/ en langeland.nl/extra-informatiepaginas/elk-mens-heeft-een-­uniek-verhaal